یک وقت هایی وقتی روی وبلاگِ دوستان کلیک میکردی آخرین وبلاگی که آپدیت شده بود مثلا ده دقیقه ی قبل بود . اما حالا حتی به 200 روزِ پیش هم میرسد و این یعنی همه ی ما عوض شدیم . همه ی ما از تمامِ چیزهایی که دوست داشتیم گذشتیم ... گذشتیم تا فقط زنده بمانیم و به زندگی غم انگیزمان ادامه دهیم ... مرگِ آرزوها دردناک است ! دردناک تر از آخرین باری که دریای ِ چشم هایم را دیدی و چشم هایت را بستی ...

+ یک وقت هایی یادِ قبلاهایمان بیوفتیم و باهم قدم بزنیم در بلاگفا ... قشنگ نیست ؟

354 . غروب می شود ، غروب می شوم ... این روزها جز شب چیزی اطرافم نیست . نگاه هام پوچ شده و حرف هام پوچ تر . خواب هام هیچ چیزی جز سیاهی توشون نیست و مغزم انگار که خالی شده باشه از تمامِ آرزوها و امیدهایی که همه ی این سال ها هر لحظه بهشون فکر کردم و برای رسیدن بهشون تلاش کردم ! اینجا متروکه ترین جاییه که میتونم راحت هرچیزی رو بنویسم و مغزم رو خالی کنم از تمام مگس هایی که توش وول میخورن ؛ چون تقریبا مطمئنم که کسی من رو نمیخونه و هیچ کسی اشتباهی هم از اینجا رد نمیشه ! هر روز عکس میگیرم ؛ جلوی آینه ای وایمیستم و از خودم عکس میگیرم . اما من دیگه شبیه هیچکدوم از عکسهای گذشته نیستم ، حتی شبیه تلخ ترین روزهای گذشته هم نیستم . نگاه هام ، دستام ، چشم هام و حتی لب هام ... آدم ها به بی رحمانه ترین شکل ممکن عوض میشن و دیگه خودشون نیستن . باید برم ؛ باید برم و خودِ جدیدی بسازم برای خودم . خودِ جدیدی که آرومم کنه ، که خوشحالم کنه حتی ... آخرین امیدهامو ورق میزنم و چشم هامو میبندم . یک نفس عمیق میکشم و تمام نیرومو جمع میکنم تا برای بار آخر تلاش کنم اما ؛ امان از بارهای آخری که اگه نشن ، برای همیشه همون من ِ تغییر کرده و عوض شده رو هم برای همیشه از دست میدی ...! ژاندارڪ |

یه چیزی توی قلبم سنگینی میکنه ! اونقدر که داره خفه م میکنه ... اتفاقِ خاصی نیُفتاده ، همه چیز ... خوبه ! اما من حالم خوب نیست . یه چیزی از من یک جایی جامونده که پیداش نمیکنم و جای خالیش توی وجودم هرلحظه بزرگ تر میشه تا وقتی که همه ی من رو خالی کنه !

+ یلدا گذشت ، زمستون اومد و من توی بلندترین شبِ زندگیم ، حتی یک ثانیه هم بهت فکر نکردم :) اصلا یادم نمی اومد اون یلدایِ عزیزِ لعنتی رو ...

+ اینجا تنها جاییه که از روزای گذشته واسم مونده :)